Pierwsze próby
W okresie tym już wyraźnie kształtowała się jego osobowość, podjął decyzję obrania drogi pisarskiej. Przeciwstawił się jednak temu ojczym, który nalegał, aby pasierb zerwał ze środowiskiem cyganerii i zajął się handlem. Wywiązany na tym tle konflikt rodzinny przetrwał do końca życia poety. Stroskani i wzburzeni państwo Aupick w dniu 9 czerwca 1841 roku wysłali Baudelaire'a w podróż do Indii. We wrześniu dotarł on dc położonej na wschód od Madagaskaru wyspy Mauritius, znudzony podróżą, opuścił statek płynący do Kalkuty i Cejlonu. Miesiąc spędził na Mauritiusie, gdzie młodzieńcze uczucia obudziła w nim piękna pokojówka później uwieczniona w jego wierszach jako Dorotka. Następnie zwiedził wyspę Bourbon i w lutym 1842 roku powrócił do Paryża przywożąc ze sobą garść wrażei': z pobytu w ciepłym klimacie. Był to rok, kiedy poeta doszedł do pełnoletności, usamodzielnił się niebawem przejmując należną mu część ojcowskiego dziedzictwE i zamieszkał oddzielnie. Parę lat prowadził żywot człowieka szczęśliwego, niezależnego, poświęcał czas dalszym studiom, pracy twórczej i przyjaciołom. Nawiążą nowe kontakty literackie, m. in. z czołowymi przedstawicielami epoki romantyzmu, z Teofilem Gautier i Teodorem de Banville, pod których wpływem pozostawa dłuższy czas. Zetknął się również z wybitnym krytykiem literackim Sainte-Beuve'em, został przedstawiona Wiktorowi Hugo. W czerwcu 1842 roku związał się z Mulatką, Jeanni 141 Duval, statystką małego teatrzyku. W życiu poety odegrała ona raczej bierną rolę, ale dzięki związkowi z legendarną "Czarną Wenerą" powstało wiele jego pięknych liryków miłosnych, m. in. Klejnoty, Woń egzotyczna, Włosy, Ubóstwiam cię bez miary, Padlina, Poświęcam ci te strofy, siostro nienazwana...
W młodzieńczym okresie podjął poeta również próbę napisania wspólnie z Ernestem Prarondem dramatu wierszem, któremu dał tytuł Ideolus, nie doczekał się on jednak ukończenia. W sierpniu 1843 roku usiłował nawiązać współpracę z pismem literackim "Tintamarre", przygotował nawet dla niego polemiczny artykuł, który redakcja odrzuciła, oceniając go jako "bezczelny". Jesienią ponowił próby, oferując swoje szkice również pismu "La Democratie Pacifiąue", ale i tym razem spotkał się z odmową, natomiast zamieszczono w prasie jego piętnaście wierszy.
W marcu 1844 roku wystąpił jako współautor niedużej książeczki pt. Mysteres galants des theatres de Paris. (Tajemnice miłosne teatrów paryskich), której ukazanie się wywołało skandal w środowisku mieszczańskim. Wzburzeni tym państwo Aupick postanowili poruczyć syna opiece prawnej. Kuratorem został wybrany z urzędu N. Ancelle, notariusz z Neuilly, który od 21 września 1844 roku objął formalną kontrolę nad poetą. Fakt ten jeszcze pogłębił jego konflikt z rodzicami, Baudelaire nosił się nawet z zamiarem popełnienia samobójstwa i w czerwcu 1845 roku spisał testament, czyniąc spadkobierczynią swoją kochankę, Jeanne Duval, znaną rów-142 nież pod nazwiskiem Lemer czy Prosper.
Pochłonęła go w tym czasie twórczość plastyczna, której był wielkim miłośnikiem i wytrawnym znawcą. Z początkiem 1845 roku zadebiutował Baudelaire jako krytyk sztuki, publikując studium o malarstwie pt. Le Salon 1845 (Salon 1845), w którym wyróżnił obrazy De-lacroix. Jesienią w "Corsaire-Satan" zamieścił anonimowo utwór o motywach fantastycznych pt. Comment on paie ses dettes ąuand on a du genie (Jak płacić długi będąc genialnym), nawiązujący do szkiców Honoriusza Balzaka. Również inne pisma udostępniły poecie swoje łamy, np. w "Artiste" ogłosił m. in. sonet Do Kreolki (A une Creole), Don Juan w piekle (Don Juan aux en-fers), Malabarka (A une Malabraise).
W 1846 roku podjął Baudelaire pracę nad przygotowaniem tomu wierszy, któremu zamierzał dać tytuł Les Lesbiennes (Lesbijki), wydał go dopiero w jedenaście lat później pt. Kwiaty zła (Les fleurs du mai). Jednocześnie kontynuował swoją pracę jako krytyk sztuki ogłaszając obszerne recenzje z wystaw, wiele miejsca poświęcił m. in. twórczości malarskiej Ingres'a i Davida. W 1847 roku próbował też twórczości prozatorskiej publikując nowelę pt. La Fanfarlo. Był to okres niezwykle ciężki dla Baudelaire'a, wyczerpały się fundusze odziedziczone po ojcu, skłóceni z nim państwo Aupick, którzy wyjechali na placówkę dyplomatyczną, nie wspomagali go finansowo. Pogrążony w biedzie, korzystał poeta ze schronienia u przyjaciół i oddanej mu wiernie Jeanne Duval. W tym czasie nawiązał też znajomość z artystką komediową, Marie Daubrun, pod której urokiem napisal wiele pięknych liryków. W 1848 roku ojczym został komediantem miasta Paryża, wtedy to - podaje Andrzej Kijowski - "wdzięczny pasierb, wmieszany w tłum na ulicy Buci, krzyczał: ^rozstrzelać Aupicka!>". W głównej mierze pobudki osobiste sprawiły, że podczas rewolucji 1848 roku Baudelaire znalazł się wśród demonstrujących robotników. Był również współzałożycielem pisma o0 tendencjach rewolucyjnych "Salut Public", które z braku funduszów ukazało się tylko w dwóch numerach. Zaangażowanie poety w sprawy społeczno-polityczne w konsekwencji zamknęło przed nim możliwości stałej pracy, w październiku 1848 roku szukał jej nawet w odległym Chateauroux, gdzie zamierzał związać się z miejscowym pismem. Po tygodniu jednak powrócił do Paryża i przyjął stanowisko sekretarza redakcji konserwatywnego pisma "La Tribune Nationale". Nie przeszkodziło to poecie kontynuować swojej pracy twórczej. Jeszcze w 1848 roku ogłosił w prasie przekład Revela-tion magnetiąue (Odkrycie magnetyczne) Edgara Poego, którego imię rozsławił w Europie. Nad twórczością tego wybitnego pisarza amerykańskiego pracował Baudelaire nieprzerwanie od 1846 do 1865 roku. Jednocześnie przygotowywał wydanie swego tomu wierszy, który miał się ukazać w 1848 roku pt. Les Limbes (Piekła), jednakże i tym razem nie udało mu się zrealizować swych zamierzeń.
Wielkim przeżyciem dla Baudelaire'a było poznanie utworów Ryszarda Wagnera, którego dramat muzyczny Tannhauser usłyszał po raz pierwszy w 1850 roku. Napisał później szkic o tym dziele rozsławiając twórczość wielkiego muzyka niemieckiego.
Nawiązał poeta w tym czasie znajomość z Apolonią Sabatier, którą obdarzał cichą adoracją. Był częstym gościem na wydawanych przez nią obiadach literackich, na których bywali liczni przedstawiciele świata literackiego Paryża. Przez pięć lat skierowywał do Madame Sabatier bezimienne listy miłosne i wiersze, m. in. Do tej, co zbyt wesoła, Co powiesz ma samotna duszo, Spowiedź, Harmonia wieczorna, należą one do najpiękniejszych jego liryków. Obok poezji uprawiał nadal krytykę literacką i malarską, ogłaszając swoje eseje, szkice i artykuły na łamach wielu pism, m. in. w jednym z najpoważniejszych ówcześnie periodyków: "Revue de Paris", z którym nawiązał stałą współpracę. Do najważniejszych jego wypowiedzi z dziedziny teorii sztuki należą ogłoszone w 1855 roku prace: Methode critiąue (Metoda krytyczna), Eugene Delacroix i Ingres, które wywarły niewątpliwy wpływ na kształtowanie się nowoczesnych kryteriów w ocenie malarstwa. Ogłosił również szkice filozoficzne, jak De l'essence du rire (O istocie śmiechu) i Exposition universelle (Powszechna wystawa), w których wyłożył swoje poglądy estetyczne.
