Pierwsze wydanie
W 1857 roku Baudelaire znalazł wreszcie wydawcę na swój tom wierszy, któremu w ostatecznej redakcji dał tytuł Kwiaty zła. Od tego czasu złączyła go przyjaźń z edytorem poezji, Poulet-Malassis, przetrwała ona aż do śmierci poety. Kwiaty zła ukazały się 25 czerwca 145 1857 roku i zostały entuzjastycznie przyjęte przez świat literacki. W dziesięć dni później, 5 lipca, mało znany krytyk, Gustaw Bourdin, opublikował na łamach "Figaro" paszkwilancki artykuł, ostro atakujący poezję Baudelaire^. Zarzucił jego wierszom amoralność i skierował sprawę do sądu. Wytoczono proces autorowi i wydawcy. Mimo kampanii obrończej, podjętej przez przyjaciół, Baudelaire został skazany na 300 franków grzywny, po interwencji cesarzowej zmniejszono ją do 50 franków, ale utrzymano w mocy nakaz usunięcia z tomu sześciu wierszy: Leta (Le Lethe), Klejnoty (Les bijoux), Potępione (Femmes damnees), Lesbos, Do tej, co nazbyt wesoła (A celle qui est trop gaie) i Przemiany wampira (La methamorphose du vampir). W obronie poety wystąpili wówczas m. in. Wiktor Hugo i Gustaw Flaubert, nie spowodowało to jednak zmiany wyroku. Sprawa sądowa spopularyzowała imię autora Kwiatów zła, zaczęto okazywać coraz szersze zainteresowanie jego twórczością, jedynie z ambon padały słowa piętnujące jego poezję i życie osobiste.
W latach 1858-1860 Baudelaire często zmieniał miejsce swego pobytu, po śmierci ojczyma, który zmarł w 1857 roku, odnowił stosunki rodzinne i od czasu do czasu odwiedzał zamieszkałą w Honfleur matkę. Oddał się z zapałem dalszej pracy twórczej, ukończył m. in. Poeme du Haschisch, będący studium o haszyszu, przełożył i opublikował serię artykułów krytycznych Edgara Poe-go. W 1860 roku ukazały się w wydaniu książkowym jego Sztuczne raje (Les Paradis artificiels). W rok później wyszło drugie wydanie Kwiatów zła, wzbogacone
o trzydzieści nowych wierszy, natomiast usunięto z tomu utwory zakazane wyrokiem sądowym. W grudniu 1861 roku poeta zgłosił swą kandydaturę do Akademii Francuskiej, jednakże nie widząc szans powodzenia sprawy, w lutym następnego roku zrezygnował z ubiegania się o fotel akademicki.
Stan zdrowia Baudelaire'a ulegał stałemu pogorszeniu, nabyty w młodości syfilis toczył organizm, dodatkowo osłabiony nadmiernym zażywaniem narkotyków. Nie zaprzestał jednak pracy, kontynuował przekład utworów Poego, w 1862 roku ogłosił w prasie 21 swoich poematów prozą pt. Paryski spleen (Le spleen de Paris), zaś następnego roku opublikował dwa cenne szkice o malarstwie: Dzieło i życie Delacroix (L'oeuvre et la vie d'Eu-gene Delacroix) oraz Malarz życia współczesnego (Le peintre de la vie modernę), w którym zawarł najceł-niejsze swe wypowiedzi na temat doznań estetycznych.
Popadłszy w kłopoty materialne, poeta w kwietniu 1864 roku zdecydował się wyjechać do Belgii z zamiarem wygłoszenia tam prelekcyj. Widział w tym szansę nie tylko zdobycia pieniędzy, ale przede wszystkim znalezienia moralnego oparcia. W Belgii podjął trud przygotowania tomu swoich utworów zebranych, co miało mu zapewnić poprawę warunków materialnych. Doznał jednak rozczarowania, jego wysiłki spełzły na niczym. Udało mu się w 1866 roku opublikować w Brukseli jedynie Les Epaves (Szczątki). Zbiorek zawiera część nowych wierszy powstałych w Belgii oraz garść liryków 147 wyjętych z tomu Kwiaty zła. Choroba poety tymczasem przybierała na sile. Z początkiem marca 1866 roku, kiedy wraz z przyjaciółmi zwiedzał siedemnastowieczny kościół Saint-Loup w Na-mur, uległ atakowi paraliżu. Przewieziono go do Brukseli, gdzie na skutek wylewu krwi do mózgu stracił mowę. Cierpiał jeszcze przeszło rok w klinice paryskiej, gdzie zmarł 31 sierpnia 1867 roku. Pochowany został na cmentarzu Montparnasse.
