Wydania pośmiertne
W 1868 roku ukazało się pierwsze pośmiertne wydanie Kwiatów zła, uzupełnione nowymi wierszami, które w większości napisał poeta w Belgii. W dwa lata po śmierci Baudelaire'a wyszedł drukiem jego tom prozy poetyckiej pt. Paryski spleen, ponadto zbiór jego artykułów o malarstwie pt. Curiosites esthetiąues (Kurioza estetyczne) i esejów o literaturze L'art romantiąue (Sztuka romantyczna), zawierający obok rozważań teoretycznych również szkice monograficzne. W 1890 roku ukazało się w Paryżu zbiorowe wydanie Dzieł Baudelaire'a, do których włączono sześć skonfiskowanych wierszy, pomówionych o obrazę moralności publicznej. Odtąd zamieszczano je we wszystkich wydaniach, pomimo że orzeczenie sądowe oficjalnie zostało cofnięte dopiero w 1949 roku.
Pozostawił poeta także swój dziennik Moje serce obnażone (Mon coeur mis a nu), który stanowi pewnego rodzaju klucz do jego twórczości.
Minęło już przeszło sto lat od śmierci Baudelaire'a, a dzieła jego są nadal przedmiotem zainteresowania wybitnych poetów, pisarzy, krytyków wielu krajów. Rok 1967 uczczono we Francji wydaniem Dziel zebranych
Baudelaire'a, kilku pozycji książkowych omawiających jego twórczość, ponadto ogłoszeniem licznych esejów, artykułów, rozpraw naukowych. Autor jednej z nich - jak podaje Zbigniew Naliwajek - m. in. pisze: "Rozumieć Baudelaire'a w sto lat po jego śmierci to umieć go uchwycić mimo jego kostiumu, zamaskowanego czy nie, kochać go głęboko. Bo był pierwszym, któremu udało się dojrzeć psychiczne związki w nowej poezji. Był pierwszym, co spostrzegłszy diabla w społeczeństwie i człowieku, wygnał go za pomocą operacji magicznej i modlitewnej zarazem".
W Polsce zafascynowanie poezją Baudelaire'a datuje się od okresu Młodej Polski i trwa po dziś dzień. Po raz pierwszy Kwiaty zła ukazały się w przekładzie polskim w 1894 roku, obszerny wybór udostępnił naszemu czytelnikowi Bohdan Wydżga w 1927 roku. W naszym dwu-dziestopięcioleciu wybór z Kwiatów zła opracował i wstępem opatrzył Mieczysław Jastrun w 1958 roku. Poematy prozą pt. Paryski spleen przełożyła w 1959 roku Joanna Guze. Utwory Baudelaire'a m. in. tłumaczyli: Z. Bieńkowski, Bolesław Wieniawa-Długoszowski, M. Jastrun, Cz. Jastrzębiec-Kozłowski, St. Korab-Brzozowski, A. Lange, Adam M-ski, A. Międzyrzecki, Miriam (Zenon Przesmycki), M. Piechal, B. Ostrowska, W. Słobod-nik, A. Słonimski i B. Wydżga.
